اما من حوصله شو ندارم

بیشتر به کارگردان فیلم هایی فکر میکنم که به راحتی انتهای فیلم هارو حروم میکنند وذلیل

چرا .بعضی از فیلمای انگلیسی که میبینم حرفی برای گفتن دارن مثل فرصت بزرگ یه همون جاده انقلابی* با بازی کیت وینسلت  و د ی کاپریو

 دیشب  هم بعد عمری فیلم *ملیسا* رو دیدم البته انگلیسی نبود  اولش منگ بودم منگ لجبازی دخترک بعد یواش یواش یه جور شور خاصی تو تموم رگام احساس کردم

نه می تونست ادمو تکون بده..ترانه انگلیسی  اخر فیلم رو هنوزم دارم زمزمه میکنم .چقدراین شعر فوق العاده بود...

متشکرم ملیسا..متشکرم انتخابات ..متشکرم از همه اونایی که بعدها اجازه میدن فیلمای ایرونی هم آدمو تکون بده!!!